Józef Antoni Witczak urodził się 28 lipca 1900 r.  w Jastrzębiu. Powstaniec. Był synem dr Mikołaja Witczaka i Marii Anny z Adlersfeldów. Uczęszczał do gimnazjum w Rybniku, Wrocławiu i Bedburgu. Maturę zdał w Nadrenii, następnie studiował medycynę na uniwersytecie w Monachium. W latach 1916-1917 pełnił służbę w armii niemieckiej. W 1918 r. był jednym z głównych organizatorów Obrony Górnego Śląska w powiecie rybnickim. Za swoją działalność został oskarżony przez Niemców o zdradę stanu  i 13 stycznia 1919 r. aresztowany. Osadzony w Brzegu przebywał tam dwa miesiące po czym zbiegł i ukrywał się za granicą. W tym samym roku został członkiem Dowództwa Głównego Polskiej Organizacji Wojskowej Górnego Śląska w Piotrowicach.  Z bronią w ręku brał udział w walkach I i II powstania śląskiego. Po drugim powstaniu został powołany do Centrali Wychowania Fizycznego, gdzie wspólnie z Grażyńskim i Chmielewskim zorganizował POW. Później objął szefostwo oddziału II Dowództwa Obrony Plebiscytu, po przybyciu Kowalewskiego został jego zastępcą i kierownikiem całego wywiadu. Jako kierownik tzw. Biura Prasowego doprowadził do wykrycia całej niemieckiej organizacji bojowej i częściowej jej likwidacji w okręgu wschodnim i południowym. W trzecim powstaniu został szefem Oddziału II grupy południowej. Z jego inicjatywy został założony Związek Powstańców, w którym od samego początku należał do naczelnych władz.

Po przyłączeniu Śląska do Polski dokończył studia na poznańskim uniwersytecie na wydziale prawa. W latach 1926-1931 pracował w sądownictwie. W 1930 r. wybrany do Sejmu Śląskiego II kadencji, a po rozwiązaniu Sejmu i ponownych wyborach także III kadencji. W 1931 r. otworzył własną kancelarię adwokacką w Katowicach. W latach 1935-1937 wybudował w Jastrzębiu willę w amerykańskim stylu. W czasie II wojny światowej służył w 1 Dywizji Pancernej gen. Maczka.

Po zakończeniu wojny powrócił do kraju i rozpoczął odbudowę jastrzębskiego uzdrowiska, które w 1947 r. zostało upaństwowione. 31 sierpnia  1946 r. ożenił się z Krystyną Piechotą, którą poznał w latach 30. W 1950 r. został aresztowany przez UB i przetrzymywany w areszcie przez 10 miesięcy. Po powrocie z więzienia w 1951 r. miał zakaz pracy jako adwokat. Nie pomogło nawet wstawiennictwo Arki Bożka i Jerzego Ziętka. Dopiero dzięki wstawiennictwu jednego z dawnych znajomych z armii Maczka, który był wysoko postawionym członkiem KC PZPR, po odwilży w 1956 r. mógł kontynuować praktykę adwokacką. Na stałe mieszkał w Katowicach, gdzie do 1975 r. pracował jako adwokat i tam też zmarł 6 września 1987 r. Został pochowany w rodzinnym grobowcu w Jastrzębiu Górnym 9 września 1987 r.

Odznaczony Krzyżem Oficerskim „Polonia Restituta” za pracę na niwie społecznej, oraz Krzyżem Walecznych, Śląskim Krzyżem Waleczności I klasy, Gwiazdą Górnośląską, Krzyżem Niepodległości i innymi za czynny udział w powstaniach.

foto:  III walny zjazd Związku Młodzieży Powstańczej w Katowicach Prezydium zjazdu. Widoczny m.in.: adwokat Józef Witczak (trzeci z lewej przy stole) i pani Tomczak. Przemawia starosta katowicki Wilhelm Seidler.

Data wydarzenia: 1933 – 1939
Miejsce: Katowice
Osoby niewidoczne:
Hasła przedmiotowe: zjazdy, stowarzyszenia,
Inne nazwy własne: Związek Młodzieży Powstańczej,
Zakład fotograficzny:
Autor: Datka Czesław
Zespół: Koncern Ilustrowany Kurier Codzienny – Archiwum Ilustracji
Sygnatura: 1-P-942-1

źródło