Nie był Ślązakiem, lecz sprawom śląskim poświęcił swoją wiedzę, czas i osobiste finanse. Jego zainteresowanie sprawami Śląska datuje się na rok 1879. Trwało ono około 50 lat jego życia. Był dobroczyńcą Towarzystwa Akademików Górnoślązaków przy Uniwersytecie Wrocławskim. Wspierając to Towarzystwo rzeczowo i finansowo kształtował jego członków na przyszłych działaczy narodowościowych. Z tego bowiem Towarzystwa wywodzi się najliczniejsza grupa polskiej inteligencji śląskiej, jak np. adwokaci: Paweł Kempka, Brunon Kudera, Franciszek Lerch, Jan Mildner, Konstanty Wolny. Podczas I wojny światowej poświęcał się pracy charytatywnej w Polskim Towarzystwie Ofiarom Wojny.

Po wojnie zaś angażował się w kampanię plebiscytową w kraju i za granicą. Był także podróżnikiem i pisarzem – zredagował szereg artykułów m.in. do polonii amerykańskiej z nawoływaniem do zbierania składek „na wielki cel włączenia braci Ślązaków w ojczyzny granice”. W uznaniu jego zasług dla Śląska przyznano Mu Krzyż Kawalerski Orderu Polonia Restitua”. (fragmenty z biografii zawartej w publikacji adw. Jana Polewki „Początki i rozwój adwokatury polskiej na Górnym Śląsku”).

Urodzony 3.11.1849r. w Warszawie, zmarł 24.08.1929r. w Warszawie