W 1912 roku Teodor Seidler poślubił urodzoną w Besarabii 16 października 1893 roku Eugenię Dawidowicz. Założenie rodziny przyczyniło się do skierowania całej uwagi Seidlera na życie zawodowe oraz stało się bodźcem do otworzenia przez niego w tym samym roku w Stanisławowie własnej kancelarii adwokackiej. W roku 1913 przyszedł na świat pierwszy syn Teodora Seidlera Grzegorz Leopold, w trzy lata później natomiast doczekał się drugiego syna Stefana Adama. W czasie wojny ukraińsko-polskiej o Lwów i Galicję Wschodnią, Teodor Seidler został internowany przez żołnierzy ukraińskich i osadzony w obozie koncentracyjnym w Kosaczowie pod Kołomyją. Po szczęśliwym opuszczeniu obozu i zakończeniu działań wojennych, Teodor Seidler został w 1921 roku mianowany komisarzem rządowym na miasto Stanisławów. Stanowisko komisarza miasta było początkiem aktywności Seidlera na polu działalności publicznej ograniczonej początkowo wyłącznie do polityki lokalnej. Przed 1928 rokiem Teodor Seidler sprawował mandat radnego miasta Stanisławowa, w roku 1928 natomiast ubiegał się po raz pierwszy o uzyskanie mandatu poselskiego z ramienia Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem (BBWR). Został wybrany posłem na Sejm RP II kadencji z województwa stanisławowskiego (Okręg Wyborczy 53) zasiadając w Komisji Prawniczej. W Sejmie II kadencji występował m.in. jako sprawozdawca preliminarza budżetowego Ministerstwa Sprawiedliwości na rok 1928/29 (12 VI 1928) i na rok 1929/30 (7 II 1929). W 1930 roku został ponownie wybrany na posła, tym razem z Okręgu nr 49 obejmującego Sambor, Stary Sambor, Nisko, Rudki, Mościska oraz Gródek. W czasie pięcioletniej kadencji Sejmu Teodor Seidler był co roku sprawozdawcą preliminarza budżetowego Ministerstwa Sprawiedliwości, a jako członek Komisji Konstytucyjnej zajmował się także kwestią ustroju Senatu. Teodor Seidler był również organizatorem i przewodniczącym delegatury Związku Naprawy Rzeczypospolitej na województwo stanisławowskie. W latach 1932-1935 zasiadał w Naczelnej Radzie Adwokackiej, a także w Zarządzie Głównym Związku Adwokatów Polskich. Z nominacji ministra przemysłu i handlu pełnił rolę radcy Izby Rzemieślniczej w Stanisławowie. W tym czasie Teodor Seidler należał także do Związku Patriotycznego, który kontynuował tradycje „Zetu” w starszym pokoleniu. Swoje związku z dawną organizacją młodzieżową Teodor Seidler podkreślił również przez udział w jubileuszowym zjeździe członków tej organizacji, która odbyła się w Warszawie w 1936 roku. W latach trzydziestych Teodor Seidler wydawał tygodnik „Ziemia Stanisławowska”, w którym również zamieszczał swoje artykuły. Seidler, sam pochodzący z rodziny mieszanej zwracał uwagę na potrzebę tolerancji i wzajemnego poszanowania na wielonarodowych terenach Rzeczpospolitej. Poglądy te były jednocześnie odbiciem programu głoszonego w okresie zaborów przez Związek Młodzieży Polskiej „Zet”. W latach trzydziestych Teodor Seidler opublikował kilka prac z dziedziny prawa publicznego m.in. wydane w 1929 roku „Rozważania ustrojowe” oraz opublikowaną w 1934 roku pracę „Jednostka, państwo, rząd”.

W czasie okupacji Teodor Seidler pracował w Warszawie, początkowo w charakterze radcy prawnego będącej w likwidacji firmy Vacuum Oil Company, później zaś w Kluczewskiej Fabryce Papieru. W późniejszym czasie Seidler był administratorem budynków mieszkalnych na warszawskim Żoliborzu. Wraz ze starszym synem Leopoldem Grzegorzem udzielał pomocy ukrywającym się Żydom – Michałowi Mołwidlakowi i Marianowi Wajdzie. Po upadku Powstania Warszawskiego, Teodor Seidler został wraz z żoną umieszczony w obozie przejściowym w Pruszkowie, a ostatnie miesiące wojny spędził na prowincji. Po wojnie Teodor Seidler osiadł w Wałbrzychu, którego pierwszym powojennym prezydentem został uratowany przez niego w czasie okupacji Marian Wajda. W Wałbrzychu Teodor Seidler pracował jako radca prawny w Zjednoczeniu Przemysłu Skórzanego oraz w miejskim Przedsiębiorstwie Komunikacyjnym, później zaś powrócił do pracy prawniczej prowadząc kancelarię adwokacką. Okresowo piastował również stanowisko prezesa Wrocławskiego Oddziału Związku Pracowników Polskich. Teodor Seidler zmarł 24 lipca 1972 roku w Wałbrzychu i został pochowany na tamtejszym cmentarzu.

Teodor Seidler był kawalerem Orderu Odrodzenia Polski IV klasy.

źródło

 

 

foto:

Opis obrazu: Teodor Seidler, poseł. Fotografia portretowa.
Zakład fotograficzny:
Zespół: Koncern Ilustrowany Kurier Codzienny – Archiwum Ilustracji
Sygnatura: 1-A-708a
Archiwum NAC