Urodzony w 1863 r., zmarł w 1939 r. –  adwokat, działacz Narodowej Demokracji, poseł do parlamentu niemieckiego, poseł do Sejmu Ustawodawczego RP, minister byłej Dzielnicy Pruskiej, pierwszy prezes Sądu Najwyższego. Ur. 22 IV w Łobżenicy, w pow. wyrzyskim, był synem Marcina i Marianny z Kałdykiewiczów, młodszym bratem Antoniego.

Seyda uczęszczał do gimnazjum w Wałczu i tu w r. 1880 złożył egzamin dojrzałości. W l. 1880–3 studiował prawo i ekonomię na uniwersytecie wrocławskim. Równocześnie brał udział w ruchu narodowym młodzieży polskiej oraz w organizacjach polskich we Wrocławiu i na Śląsku. Następnie w l. 1883–9 odbywał jako referendariusz służbę przygotowawczą przy sądach poznańskich. W r. 1889 został mianowany asesorem sądowym i rozpoczął praktykę jako adwokat przy Sądzie Okręgowym w Krotoszynie. W r. 1891 przeniósł się do Poznania, gdzie był adwokatem przy Sądzie Ziemskim, a od r. 1903 przy Wyższym Sądzie Krajowym aż do r. 1919. Stał się znanym obrońcą w sprawach prasowych i politycznych. W wielkim procesie poznańskim w r. 1901 bronił (wraz z dwoma innymi adwokatami) ośmiu polskich studentów oskarżonych m. in. o organizowanie tajnego Związku Towarzystw Młodzieży w Niemczech i o przynależność do Ligi Narodowej (LN). W l. 1894–6 współpracował z „Przeglądem Poznańskim”. W r. 1905 należał do współzałożycieli utworzonego w celu obrony spraw ekonomicznych, społecznych i obywatelskich Polaków stow. «Straż». Wchodził w skład zarządu tow. antyhazardowego. W r. 1906 przystąpił w charakterze udziałowca do spółki «Nowa Drukarnia Polska», która m. in. wznowiła wydawanie „Kuriera Poznańskiego”.

W styczniu 1907 Seyda został wybrany na posła do parlamentu niemieckiego z okręgu wyborczego nr 8 obejmującego powiaty: jarociński, pleszewski i wrzesiński. Wchodził w skład parlamentarnego Koła Polskiego (KP). W dn. 19 III 1907 złożył wraz z innymi posłami polskimi w parlamencie interpelację w sprawie wydalania ze szkół średnich polskich uczniów, których rodzeństwo brało udział w strajku szkolnym. W styczniu 1908 krytykował projekt antypolskiej ustawy wywłaszczeniowej wniesiony do pruskiej Izby Poselskiej, a w lutym 1909 uchwaloną już ustawę. W maju 1909 wybrano go do Rady Głównej utworzonego w Poznaniu endeckiego stronnictwa pn. Polskie Tow. Demokratyczne (od czerwca 1910: Tow. Demokratyczno-Narodowe). Ponownie wybrany w styczniu 1912 z tego samego okręgu wyborczego do parlamentu, posłował do czasu wybuchu rewolucji niemieckiej w r. 1918. W r. 1912 został wybrany także na wiceprezesa KP. We wrześniu 1912, w Pieniawach u posła na sejm galicyjski Tadeusza Cieńskiego, wziął udział w trójzaborowym i międzypartyjnym zjeździe działaczy polskich, którego uchwały uznały Niemcy za głównego wroga Polski. Po utworzeniu w kwietniu 1913 w Poznaniu Rady Narodowej, sprawującej opiekę nad polską działalnością publiczną w Rzeszy Niemieckiej, wszedł w jej skład jako delegat KP i został członkiem wydz. społeczno-gospodarczego. Od r. 1911 był udziałowcem spółki wydawniczej «Gazeta Ludowa» na Górnym Śląsku.

Od wybuchu wojny w r. 1914 do końca 1916 r. Seyda przewodniczył KP podczas nieobecności jej prezesa Ferdynanda Radziwiłła, którego wojna zatrzymała na Podolu. Wkrótce potem w r. 1914 wszedł w skład tajnego Koła Międzypartyjnego, skupiającego polskich polityków i działaczy społecznych w zaborze pruskim; zadaniem Koła było nawiązanie kontaktów z podobnymi organizacjami w innych zaborach i z działaczami polskimi na zachodzie Europy. W r. 1916 Koło przekształciło się w tajny Komitet Międzypartyjny (od lipca 1918 zmieniło nazwę na Centralny Komitet Obywatelski). Seyda wziął udział w zjeździe przedstawicieli polityki endecko-realistycznej wszystkich trzech zaborów w Krakowie w lecie 1915, jak również w zjazdach późniejszych. Nawiązał też kontakt z działającą w Lozannie Centralną Agencją Polską, której sekretarzem był jego bratanek Marian (zob.). W sierpniu 1915 uczestniczył w zjazdach polityków polskich w Szwajcarii: w Interlaken i w Gunten, w grudniu t. r. w Solurze i w Cáux, a w lutym 1916 w Lozannie. Współdziałał z Komitetem Narodowym Polskim (KNP) w Paryżu, informując go o aktualnej sytuacji w Niemczech. Seyda przekazał do KNP przez Szwajcarię ważną wiadomość o tajnym posiedzeniu przywódców partyjnych w parlamencie Rzeszy (2 X 1918), na którym przedstawiciel kwatermistrza generalnego, gen. E. Ludendorffa, poinformował zebranych, że wobec przegranej wojny konieczne jest szybkie zawarcie pokoju.

Ok. r. 1916 Seyda wstąpił do Ligi Narodowej. W czerwcu 1918 wybrano go na prezesa KP po złożeniu rezygnacji przez F. Radziwiłła; kierował pracami KP do końca wojny. Z trybuny parlamentu głosił w tym czasie zasadę jedności narodu polskiego, domagał się dla niego prawa do decydowania o własnym losie oraz włączenia ziem zaboru pruskiego do tworzącego się państwa polskiego.

Po przemianowaniu w dn. 11 XI 1918 Centralnego Komitetu Obywatelskiego w Radę Ludową m. Poznania, Seyda wchodził w skład Wydz. Wykonawczego. Był jednym z delegatów wyznaczonych przez koła poselskie w parlamencie Rzeszy i w sejmie pruskim do współdziałania przy formowaniu rządu narodowego w Warszawie. Delegaci nie zgodzili się jednak na utworzenie rządu przez Ignacego Daszyńskiego, a odmówili też wzięcia udziału w rządzie Jędrzeja Moraczewskiego, z tego powodu, iż kwestionowali jego prawowitość; uważali bowiem, że źródłem władzy Rady Regencyjnej, którą ta z kolei przekazała Józefowi Piłsudskiemu – nie była wola narodu, lecz wola mocarstw centralnych oraz dlatego, że odrzucono ich propozycje powołania S-y na ministra spraw zagranicznych, Józefa Englischa na ministra skarbu, a Wojciecha Korfantego na ministra bez teki (sprzeciwił się temu Józef Piłsudski); tym samym nie mieli gwarancji, że polityka rządu pójdzie we właściwym wg nich kierunku. Jako prezes KP Seyda otworzył 3 XII 1918 obrady Polskiego Sejmu Dzielnicowego w Poznaniu. Na trzecim posiedzeniu plenarnym 5 XII t. r. został powołany do Naczelnej Rady Ludowej (NRL), która wybrała go na członka sześcioosobowego Komisariatu; stał w nim na czele Wydz. Administracji i Sądownictwa aż do likwidacji Komisariatu w sierpniu 1919. Pracował nad organizacją sądownictwa w byłym zaborze pruskim. Poza tym wraz z W. Korfantym zajmował się głównie reprezentowaniem Komisariatu na zewnątrz.

Był współtwórcą organizacji «Straż Ludowa» i «Straż Obywatelska», które wzięły udział w powstaniu wielkopolskim. W czasie trwania powstania uczestniczył w konferencjach z Niemcami i z Komisją Międzysojuszniczą w celu doprowadzenia do zawarcia pokoju. W dn. 3 II 1919 w Warszawie zgłosił w imieniu Komisariatu NRL wniosek na posiedzeniu Rady Ministrów o przyznanie mandatów poselskich nie tylko byłym posłom do Reichstagu i sejmu pruskiego, ale również wszystkim komisarzom, członkom NRL i 35 przedstawicielom organizacji społecznych, co nie zostało jednak uwzględnione. W lutym t. r. wszedł do Sejmu Ustawodawczego, jako dawny poseł do parlamentu Rzeszy. W czerwcu t. r. w wyborach w Poznańskiem Seyda został posłem z ramienia Narodowej Demokracji w poznańskim okręgu wyborczym II. W Sejmie wchodził w skład Związku Sejmowego Ludowo-Narodowego i był przewodniczącym Komisji Konstytucyjnej od 14 II do sierpnia 1919. Od 16 VIII t. r. był ministrem byłej Dzielnicy Pruskiej w rządzie Ignacego Paderewskiego, a następnie w rządzie Leopolda Skulskiego aż do 9 VI 1920 (przy czym ministerstwem kierował do 3 VII t. r.). W tym charakterze przyjmował J. Piłsudskiego jako Naczelnika Państwa na uroczystościach w Poznaniu w październiku i grudniu 1919. W czasie manifestacji kolejarzy poznańskich w sprawie dodatków w kwietniu 1920 jako minister odmówił wyjścia do manifestantów i długo kazał czekać ich delegacji na przyjęcie. Wzburzenie tłumu doprowadziło do starć z policją, w wyniku których 7 osób zostało zabitych a 11 rannych. W r. 1920 Seyda wykupił z rąk niemieckich majątek ziemski Tarnowo nad Gopłem koło Kruszwicy.

Dn. 19 X 1920 Seyda został mianowany przez Naczelnika Państwa J. Piłsudskiego, na wniosek ministra sprawiedliwości Stanisława Nowodworskiego, prezesem Sądu Najwyższego (SN) w Warszawie i pełnił funkcję przewodniczącego Izby V dla spraw byłej Dzielnicy Pruskiej. W październiku 1924 został mianowany pierwszym prezesem SN i tym samym prezesem Trybunału Stanu. Na tym stanowisku przyczynił się do racjonalizacji i ulepszenia struktury wewnętrznej SN. Wraz ze swym stronnictwem zajmował stanowisko opozycyjne wobec rządów pomajowych; dał temu m.in. wyraz na procesie brzeskim, mówiąc, że cechą ich jest «zachowywanie form konstytucji przy lekceważeniu jej ducha». Posługiwał się nawet określeniem cezaryzmu. Wkrótce między władzami a S-ą jako pierwszym prezesem SN wyłoniły się poważne konflikty. W r. 1928 gremium prezesów SN pod przewodnictwem S-y, mimo zabiegów rządu, nie wybrało ówczesnego wiceministra sprawiedliwości Cara na jednego z trzech kandydatów, spośród których prezydent miał wyznaczyć Generalnego Komisarza Wyborczego. Mimo to rząd z pogwałceniem ordynacji wyborczej mianował Seydę Cara komisarzem. W czasie przygotowywania projektu nowego dekretu o ustroju sądów powszechnych, ograniczającego niezawisłość sędziowską, Seyda zwrócił się do ministra sprawiedliwości Aleksandra Meysztowicza z postulatami wielu zmian, które zostały jednak odrzucone. Rząd nalegał, by Seyda podał się do dymisji, a gdy to nie nastąpiło, w styczniu 1929 został on, na wniosek ministra sprawiedliwości Cara, przeniesiony w stan spoczynku wraz z sześcioma innymi sędziami SN i sądów apelacyjnych. Do Poznania powrócił kilka lat później i prowadził tam kancelarię adwokacką. Na procesie przeciwko więźniom brzeskim składał zeznania w dn. 23 XI 1931 jako świadek obrony. Ogłosił drukiem artykuł pt. Na posterunku parlamentarnym w Berlinie („Kur. Pozn.” 1934 nr 585). Zmarł 25 II 1939 w Poznaniu. Został pochowany na cmentarzu Zasłużonych na Wzgórzu św. Wojciecha. Był odznaczony Orderem Polonia Restituta III kl.

Był  żonaty z Marią z Leitgeberów. z którą miał córkę Janinę, zamężną Kuczyńską.

Opis obrazu: Władysław Seyda, prezes Sądu Najwyższego. Fotografia sytuacyjna (w gabinecie pracy).
Data wydarzenia: 1924 – 1929
Miejsce: Warszawa
Osoby widoczne: Władysław Seyda,
Zespół: Koncern Ilustrowany Kurier Codzienny – Archiwum Ilustracji
Sygnatura: 1-B-402
Opis obrazu: Uczestnicy akademii. Widoczni m.in.: minister sprawiedliwości Antoni Żyliński (I rząd 2. z lewej), prezes Sądu Najwyższego Władysław Seyda (I rząd 1. z lewej), prezes Sądu Apelacyjnego w Poznaniu Jan Zakrzewski (I rząd 3. z lewej), prezes Sądu Apelacyjnego w Poznaniu Ludwik Wyrzykowski (I rząd 4. z lewej), prokurator Sądu Okręgowego w Poznaniu Maksymilian Krynicki.
Data wydarzenia: 1925-01
Miejsce: Poznań
Zespół: Koncern Ilustrowany Kurier Codzienny – Archiwum Ilustracji
Sygnatura: 1-B-504-2
Opis obrazu: Naczelnik Państwa Józef Piłsudski dokonuje przeglądu oddziałów wielkopolskich na dziedzińcu Zamku Cesarskiego. Widoczni m.in.: por. Bolesław Wieniawa-Długoszowski (1. na prawo od naczelnika) i Władysław Seyda (2. na prawo od naczelnika).
Data wydarzenia: 1919-10-27
Miejsce: Poznań
Zespół: Instytut Józefa Piłsudskiego
Sygnatura: 22-403
Opis obrazu: Czoło konduktu pogrzebowego z widocznym biskupem Walentym Dymkiem na poznańskiej ulicy.
Data wydarzenia: 1939
Miejsce: Poznań
Osoby widoczne: Walenty Dymek,
Osoby niewidoczne: Władysław Seyda,
Zespół: Koncern Ilustrowany Kurier Codzienny – Archiwum Ilustracji
Sygnatura: 1-B-403